ครั้งแรกกับ...เรน
วันนี้ตื่นแต่เช้าครับ (9 โมงเช้า) มีเหตุให้ต้องตื่นเช้า เนื่องด้วยมีภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากเพื่อนรักหักสวาทนามคิดะ (นามสมมติ) ที่ไหว้วานให้ไปทำในตอนเที่ยงตรง ภารกิจสำคัญมาก นั่นคือ การไปซื้อตั๋วคอนเสิร์ต "เรน" ที่จะอุบัติขึ้นที่ซิดนี่ย์ในวันที่ 7 เมษาฯนี้
รับปากไปเพราะไม่ได้ทำอะไรในวันนี้ ประกอบกับอยากไปดูบรรยากาศแฟนๆของนักร้องเกาหลีนามกระเดื่องนายนี้ ว่าจะเป็นเช่นไร ออกตัวก่อนว่าไม่ประสีประสาวงการบันเทิงเกาหลีนัก สนิทสุดก็น่าจะเป็นน้องจอน จี ฮุนที่น่ารักจาก Il Mare, My Sassy Girl และอีกนานาภาพยนตร์ นอกนั้นยากนักที่จะจดจำนามได้หมด
สำหรับเรน เคยได้ยินชื่อบ้าง เคยดูซีรี่ย์ Full House มาบ้าง แต่ก็ไม่ได้ติดตามผลงานการเต้นของเค้ามากนัก อืม...เอาวะ! เพื่อเพื่อน ตื่นมายังไม่ทันกินข้าวกินปลา เพื่อนโทรมาบอกให้รีบลงไปด่วน! คนต่อคิวเยอะมาก (ตายห่ะ!) แอบอุทานอย่างสุภาพในใจ น้ำยังไม่ได้อาบเลย พึ่งจะ 10 โมง ก็ต้องรีบไป...
ที่ขายตั๋วอยู่ใกล้มากครับ ลงลิฟต์ ข้ามถนน ถึงเลย เป็นร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ที่หรูโคตร (ตามคำบอกเล่าของเพื่อนชาวเกาหลีที่นี่) คือสภาพมันดูดีอะครับ แพงกว่าร้านทั่วไปสองเท่าตัว คนต่อคิวเล่นเน็ต (พึ่งเคยเจอ) ทั้งๆที่มึงเดินถัดไปอีกบล็อกก็เจอแล้ว ถูกกว่าด้วย อย่างว่าครับ ร้านเน็ตชื่อดัง และวันนี้เค้าใช้เป็นที่ขายตั๋วคอนเสิร์ต
คนต่อคิวประมาณร้อยกว่าคน ทำเป็นเดินผ่านไปก่อน 1 รอบ (สำรวจตลาด) พบว่ามีแต่กลุ่มวัยรุ่นชาวอะไรบ้างก็ไม่รู้ จะเกาหลีก็ไม่เชิง มันดำๆยังไงพิกล จะไทยมันก็ไม่พูดไม่จา วกเดินกลับมาปลายแถว แล้วรีบจับจองคิวโดยด่วนก่อนจะยาวกว่านี้ เข้าคิวเมื่อตอน 11 โมงครึ่ง..
ห้านาทีแรกเป็นช่วงออกแบบท่ายืนครับ คือจะยืนอย่างไรให้มันดูกลมกลืนกับกลุ่มวัยรุ่นแถวนั้น เพราะการแต่งกายของกระผมนี่ ยังกะจะมาดูคาราบาว ทำหน้าด้าน ผมปิดหน้าไว้ ไม่ให้เค้าจับได้ว่าเราอาวุโส แต่พอเหลือบไปอีกทาง เห็นป้าแก่ๆ 2 คน ประมาณว่าตัดกลุ่มวัยรุ่นมาซักครึ่งแถว แล้วเอาอายุรวมกันนี่ สูสีกับของป้าแก 2 คนได้เลย แล้วคุณป้ามาทำอะไรที่นี่!?! อยากเดินเข้าไปถามว่ามาซื้อตั๋วเรน หรือเรนโบว์ แกจะรู้ไหมเนี่ย ว่าพี่ต้อม เรนโบว์แกไม่ได้ออกเทปมานานแล้ว
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
ท่ายืนถูกสต็อปไว้ที่ท่ากอดอก อันเป็นท่ายอดฮิตของคนที่มาคนเดียว พวกที่มากันเป็นหมู่คณะก็เม้าธ์กันซะมันส์หยด มาเป็นคู่ก็ซบหลัง เกาไหล่กันไปมา พวกที่พึ่งมาก็จะทำเป็นเดินผ่านไปก่อนอย่างต่ำ 1 รอบ แล้วค่อยเดินไปต่อปลายแถว เป็นอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา ตะคริวเริ่มมา ประตูไม่มีทีท่าว่าจะเปิด...
เที่ยงครึ่งเศษๆ ประตูเปิด! (เย้!!!) แอบกรี๊ดในใจ แต่ที่ไหนได้เข้าไปซื้อได้ครั้งละ 5 คน ครั้งนึงกินเวลา 5 นาที ครับ... ผมเป็นคนที่หนึ่งร้อยกว่าๆ แอบมองลอดเข้าไปผ่านกระจกใสว่ามันทำอะไรกัน(ว่ะ) คือเค้าแจกแบบฟอร์มอะไรซักอย่างให้กรอก แล้วค่อยเดินไปจ่ายตังค์อีกช่อง เดินไปรับตั๋วอีกช่อง โอ้! ทำบัตรประชาชนบ้านเรายังจะเร็วกว่าอีก...
อีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
ใกล้แล้วครับ เหลืออีกประมาณสิบคนได้ กำเงินจนเปียก (บัตรสามพันครับ เพื่อนฝากซื้อสามใบ เงินร่วมหมื่นกำจนเปียก) และแล้วก็ถึงคิวเรา (เย้!!!)
เข้าไปก็กรอกรายละเอียด จ่ายตังค์ และรับบัตร เกือบๆ 5 นาทีได้ เราได้บัตรเรนมาถือในมือ 3 ใบ ดีใจครับ ดีใจที่จะได้กลับบ้านเสียที
เฮ้อ...
ปล. เพื่อนเอ่ยปากชวนว่าทำไมมึงไม่ไปดู เลยแว่บถึงเมื่อตอน โมเดิร์นด็อก มา แล้วชวนมัน มันไม่ไปดูกะเรา เข้าใจความรู้สึกมันแล้ว คนเรามันถนัดคนละแนวอ่ะนะ
ย้อนกลับไปดูบรรยากาศคอนเสิร์ตครั้งก่อนๆ
ร้านเน็ตเกาหลี ปิดจนถึงบ่าย 3
คนแรกมาถึงหกโมงเช้า!!! (คนขายกาแฟบอกมา)
เรน กล้ามเท่าหัว
รอ...
แล้วก็รอ...
ลุงไปผิดงาน ยังกะจะมาดูคาราบาวนะผมเนี่ย
แฟนคลับเรน (ตัวปลอม)
ในที่สุดก็ได้มา...
