เมื่อประมาณสองสัปดาห์ที่ผ่านมา มีเอเจ้นต์ทางการศึกษาแห่งหนึ่งในซิดนี่ย์ จัดการประกวดร้องเพลงคาราโอเกะ และโฟล์กซองในคราวเดียวกัน เหิมเกริมสมัครไป เพราะว่าอยากหาอะไรตื่นเต้นทำให้อะดรีนารีนฉูบฉีดบ้าง โทรไปสมัคร และเริ่มซ้อมกีต้าร์

และแล้ววันแสดงจริงก็มาถึงอย่างรวดเร็ว แต่งตัวออกจากบ้านอาบน้ำ ผัดแป้งอย่างหล่อ เปิดประตูออกไป ฝนตกหนักมาก พายุเข้าพอดี แล้วจะเสด็จไปยังไงล่ะเนี่ย เข้ามานั่งทำใจที่ห้องก่อน เอากีต้าร์ออกมาซ้อมไปพลางๆ อืม เสียงเพี้ยนๆ ปรับหน่อยซิ

แป่ววว!!!

กีต้าร์สายหนึ่งขาด! ตายห่า มาขาดเอาตอนสี่ทุ่มกว่าเนี่ยนะ จะแข่งตอนห้าทุ่มนี้แล้ว ทำอะไรไม่ถูก กรี๊ดในใจสามรอบ ฝนก็ตก สายกีต้าร์ก็ขาด นั่งหนาวขี้อยู่ในห้อง เอาวะ ขาดก็ขาดไป ไปยืมเอาข้างหน้างานก็ได้ และแล้วก็ออกเดินทาง

ปล.ใช้เวลาเดินฝ่าฝนร่วมชม.กว่าจะได้ขึ้นรถเมล์ และรองเท้าที่ใส่ในวันนั้นมีความสามารถในการเก็บกักน้ำสูงมาก ทีนเปียก (ซวยจริงๆ)

ถึงร้านแล้ว... มองหากีต้าร์ก่อนเลย ไม่มี!!! ผู้เข้าแข่งขันไปไหนหมด เจอวงรุ่นน้องกำลังซาวนด์เช็ก เป็นกีต้าร์โปร่งยามาฮ่า สองตัว และใช้ไมค์จ่อ ไม่ได้ยินอะไรเลยครับ ใจแป้วไปอีกสามระดับ ทำไงดีเนี่ยกรู

สักพักมีคนเข้าแข่งขันสาม-สี่คนเดินเข้ามา ทำเนียนเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ อ้อมแอ้มถามว่ากีต้าร์สวยนะครับ พี่เค้าก็กำลังภูมิใจเสนอ โฆษณาสรรพคุณใหญ่ว่าทำมาจากไม้นู่นไม้นี่ สายตาเล็งก่อนเลยว่าเสียบแจ็กได้หรือเปล่า เนียนถามว่าเสียงดีไหม ซื้อยังไงที่ไหน แต่ก็ยังไม่กล้ายืม ปล่อยโอกาสให้พี่เค้าขายของกันให้เต็มที่ก่อน

วงที่หนึ่งเล่นไปแล้วในสภาพที่ดับอนาถ ไมค์จ่อกีต้าร์ เสียงฝนข้างนอกร้านดังกลบ เราได้คนที่ห้า ยังคงนั่งฟังศักยภาพของกีต้าร์พี่คนนั้นอยู่ เหิมเกริมขอลองจับ

วงที่สามกำลังเล่น เราเริ่มรุกว่า เวลาเสียงออกลำโพงดีไหม อะไรประมาณนี้ นั่งฟังพี่เค้าสาธยายต่อ วงที่เริ่มเล่น รุกฆาต พี่ครับ จะรังเกียจไหมครับถ้าผมจะยืมขึ้นไปเล่นซักเพลง (ก็แหงดิ เค้าประกวดแค่เพลงเดียว)

.... (พี่เงียบ)

... (เงียบด้วยสิ)

เอาสิน้อง! โอ้โห!!! ความรู้สึกเหมือนได้ดูทีวีแล้วไม่มีเซ็นเซ่อร์บุหรี่ แทบจะโดดจูบปากพี่เค้า วงที่สี่เล่นเสร็จพอดี เดินกระดี๊กระด๊าขึ้นเวทีในทันที โดยที่ไม่รู้ว่าหายนะกำลังคืบคลานเข้ามา

พอขึ้นบนเวที แล้วมองลงไปด้านล่าง โอ้วว หม่ายก๊อดดด คนเยอะมาก ขาเริ่มสั่น ความตื่นเต้นมึงมาจากไหน ไม่เคยคิดเผื่อใจไว้เลยว่าต้องตื่นเต้นเสียบแจ๊กผิดๆถูกๆ ปากเริ่มสั่น

"ตื่นเต้นครับ" (คนดูเงียบ คงงงว่ามึงมาบอกกูทำไม เห็นๆอยู่ว่าสั่น)

"คนเยอะจัง จะจำเนื้อร้องได้ไหมเนี่ย ให้ปรบมือยังคร่อมจังหวะเลยตอนนี้" (เงียบกว่าเดิมอีก จะฮาให้ใจชื้นหน่อยก็ไม่ได้) เริ่มเล่นก็ได้วะ

เล่นแบบสั่นๆ เพลง "เพื่อเธอตลอดไป" ยังไม่ทันจะถึงครึ่งเพลง เล่นผิด หยุดกลางคัน หัวเราะเนียนๆกลบเกลื่อนก่อนเริ่มเล่นใหม่ แล้วแถไปว่าเป็นมุขทางการแสดง (ว่าไปโน่น)

สภาพเพื่อนร่วมโต๊ะหลังจากได้ฟังเสียงกีต้าร์ในแบบสั่นๆ สลบไปเลย

มึงทำอะไรลงไป ลงมาเสียเถิด (เสียงครวญจากพี่ร่วมโต๊ะ)

พวกเราถูกหลอกมา

คนอื่นๆก็เล่นกันไป

ถกกันใหญ่ว่าจะทำอย่างไรถ้าต้องนั่งโต๊ะร่วมกัน

ว่าแล้วก็เมากลบเกลื่อนดีกว่า

หลังจบเพลง ยังไม่หายสั่น เดินมาที่โต๊ะ ข้าวปลากินไม่ลง อายมากกกกก แต่พี่ที่ไปด้วยก็ปลอบใจว่า "มึงขึ้นไปทำอะไร" อา..... เขินอย่างรุนแรง แทบอยากจะซื้อตั๋วเครื่องบินบินกลับบ้าน รอให้เรื่องมันซา ให้คนจำหน้าเราไม่ได้ก่อนค่อยกลับมา แต่รุ่นพี่อีกคนนึงก็หันมาบอกว่า "ผูกคอตายง่ายกว่ามั้ง" อา....

จบชีวิตการเล่นกีต้าร์ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา

นับว่าเป็นวันวิปโยคที่มีสีสันไม่น้อยเลยทีเดียว

ฮือ...

ผลคือ ประกวด 12 วง คัดเข้ารอบ 5 วง และผมก็ติด 1 ใน 7

ฮือ..ฮือ...