ย้อนกลับไปสมัยมัธยม ยุคที่บ้านเมืองถูกคลอไปด้วยเพลงจากอาร์เอสโปรโมชั่น วัยรุ่น -วัยที่ต้องการความต่าง ความเท่ ความอะไรต่อมิความอะไรอีกหลายๆความ เพื่อทำให้ตนแปลกแยก แต่เป็นที่ยอมรับในกลุ่ม- จึงจำเป็นต้องหาอะไรที่คิดว่าคนอื่นไม่เคยประสบมาอวดเพื่อน การฟังเพลงก็เช่นกัน

ใครฟังเพลงอาร์เอสโดนประณามว่าตามกระแส ทั้งๆที่เข้าเธค เค้าเปิดเพลงลิ๊บกะออย มันก็ร้องตามได้ ใครมีอัลบั้มที่เอ่ยชื่อวงปุ๊บ เพื่อนงงปั๊บ จะเป็นที่ชื่นชมยิ่ง วงดนตรีชื่อแปลกๆถูกขุดมาอวดกันเป็นที่สนุกสนาน รวมไปถึงการเริ่มฟังเพลงฝรั่ง X-Japan (ถูกจัดอยู่ในหมวดเพลงฝรั่งในตอนนั้น) จะได้รับความนิยมเป็นพิเศษ ไล่เรียงมาจนถึง Gun and Roses, Greenday และ Mr.Big ใช่แล้ว!! วง Mr.Big ที่มีมือกีต้าร์เก่งโคตร นาม Paul Gibert นั่นแหละ

...เวลาของวัยรุ่นผ่านไปสิบกว่าปี ตอนนี้เทปอาร์เอสยุคนั้นกลายเป็นของหวง ไถ่ถามกันไปก็อปใหญ่ วงต่างดาวต่างๆที่เคยอวดกันตอนนี้สมาชิกคงไปไถนากันหมด หายไปจากสารบบจนเกือบสิ้น รวมถึงวง Mr.Big นี้ด้วย

แต่ว่า!!! อาทิตย์ที่แล้ว ขณะเดินจ้ำอ้าวจะไปทำงานกลางเมืองซิดนี่ย์ พลันได้ยินเสียงเพลงคุ้นๆแว่วเข้ามาสะกิดหูจากร้านขายเครื่องดนตรีที่นี่ โผล่หัวเข้าไปดู อะเจ๊ย!!! นั่นมันนักร้องนำวง Mr.Big นี่หว่า ตายห่ะ! อยากจะยืนฟัง ขอลายเซ็นต์ แต่ทำไงได้ ต้องรีบไปทำงาน เลยโทรบอกคุณพี่ emodrad ผู้ที่เป็นแฟนวงนี้อย่างเหนียวแน่นให้มาสถานที่เกิดเหตุด่วน

น่าจะมาโปรโมตอัลบั้มเดี่ยว เพราะวงแตกไปตั้งแต่ชาติก่อน

ผลปรากฏว่าโดนเซ็นต์กบาลซะงั้น แถมคุณพี่แกยังขอลายเซ็นต์มาฝากกันด้วย

เลยเอามาอวดกัน ขอบคุณพี่ emodrad (อ่านว่า อีมดแร่ด) มากมายพี่ กลับบ้านไปต้องไปขุดหาเทปวงนี้มาฟังระลึกชาติซะแล้ว (ถ้าปลวกไม่เอาไปกินก่อนนะ)

ปล.ติดตามข่าวสารของวงได้ที่เว็บไซต์ของวงนี้นะครับ

http://www.mrbigsite.com/

ส่วนดูรูป (อีกสองรูป) เพิ่มเติมได้ที่บล็อกของพี่ emodrad ได้ ที่นี่