เคยไหม?

กับการที่ตื่นเช้าขึ้นมา แล้วเราไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน มันจะเป็นห้วงเวลาสั้นๆก่อนที่สติเราจะกลับมาสู่ตัวเต็มที่ หรือบางทีเราอาจจะคิดว่าอยู่บ้าน ในขณะที่ความจริงเราอาจจะอยู่ที่ใดซักแห่ง...บนโลก

มันอาจจะเป็นจิตใต้สำนึกขั้นพี้นฐานของมนุษย์ที่ต้องการความปลอดภัยในชีวิต และบ้าน ยังเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคนๆนั้น

เราเคยตื่นขึ้นมา แล้วหวังว่าจะได้พบรูปดาวที่แปะใว้บนเพดานห้องตอนม.1 หรือคล้ายจะเห็นเป็นลางๆว่าเห็นดวงดาวดวงนั้นอยู่ปลายหางตา แต่ก็ไม่ใช่

แต่บางทีเราก็รู้สึกเหมือนว่าอยู่ที่อื่น ที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ทั้งๆที่ลืมตาภายใต้หลังคาบ้านของตัวเอง

แล้วความจริงมันสำคัญซักแค่ไหนกันเชียว กับการพะวงว่าเราจะตื่นขึ้นมาที่ไหน?

สำคัญสำหรับบางคน แต่บางคนอาจไม่

แต่ยังไงเสียเราก็ยังได้มีโอกาสตื่นขึ้นมา มันเพียงพอแล้วมิใช่หรือ?

หรืออาจจะดีกว่า หากว่าเราไม่ต้องตื่นขึ้นมากอีกครั้ง